“canción para cantar todos os días”

por Manuel María
(Canciós do lusco ao fusco, 1970)

Hai que defender o idioma como sexa:

con rabia, con furor, a metrallazos.

Hai que defender a fala en loita rexa

con tanques, aviós e a puñetazos.

Hai que ser duros, peleós, intransixentes

cos que teñen vocación de señoritos,

cos porcos desertores repelentes,

cos cabras, cos castrós e cos cabritos.

Temos que pelexar cos renegados,

cos que intentan borrar a nosa fala.

Temos que loitar cos desleigados

que desexan matala e enterrala.

Seríamos, sen fala, unhos ninguén,

unhas cantas galiñas desplumadas.

Os nosos inimigos saben ben

que as palabras vencen ás espadas.

O idioma somos nós, pobo común,

vencello que nos xungue e ten en pé,

herencia secular de cada un,

fogar no que arde acesa a nosa fe.

Hai que loitar, pois, coa deserción,

cos parvos ignorantes burras quentes.

Hai que afirmar a fala con tesón,

defendela con uñas e con dentes.

Hai que darlle ao pobo a súa voz pura.

Quen nos quer sen fala, quer matarnos.

Hai que defender a fala con mao dura

pois precisamos da fala para salvarnos.