“o pobo que deixa perder a súa palabra”

por Manuel María
(Os lonxes do solpor, 1993)

O pobo que deixa perder a súa palabra

creada, herdada, usada, revelada,

aquela que lle é propia e singular,

a que é unicamente súa,

está empobrecendo o mundo

e perpetrando o seu propio xenocidio.

Ese pobo vil

ollará aniquilada a súa lembranza

e o seu nome indigno

borrarase, sen máis, do universo:

hai agresiós á beleza e ao espírito

que a vida non tolera nin perdoa.