RESUMO DAS REFORMAS NA NORMATIVA
OFICIAL DO GALEGO
APROBADAS EN XULLO DE 2003 POLA R.A.G.
Preferencia de ao sobre ó:
Ao mellor, fágoo.
Admítese plenamente a terminación
–bel / -beis (amábel,
amábeis).
Só é obrigatorio o uso da segunda
forma do artigo coa preposición por
(Vou polo camiño) e co adverbio
interrogativo u (U-los óculos?).
Os signos de interrogación e admiración
só son obrigatorios ao final do enunciado:
Dimo! Por que non mo dis?
Preferencia do sufixo –aría
sobre –ería: Consellaría,
libraría.
Galiza é recoñecida
tamén como nome da nación, xunto
a Galicia.
Nos grupos consonánticos cc
e ct, suprímese a consoante
que segue as vogais i e u (produto,
conflito).
Elimínanse esto, eso
e aquelo e considéranse como
únicas normativas isto, iso
e aquilo.
Recoñécense como plenamente
admisíbeis os adverbios aquén
e alén, o relativo cuxo,
as preposicións e locucións
a respecto de, após,
até e canto a, e
as conxuncións e locucións adversativas
no entanto e porén.
Terminan en -zo / -za as
palabras diferenza, espazo,
estanza (‘estrofa’),
graza, licenza, nacenza,
novizo, perseveranza, presenza,
sentenza, servizo e terzo.
Pasan a se considerar normativas as formas
estudar / estudante, puberdade,
reitor (cos seus derivados reitoría,
reitoral), seita e vogal.
Prescríbese a acentuación esdrúxula
das P4 e P5 dos pretéritos de subxuntivo:
andásemos e andásedes,
non *andasemos e *andasedes.
Elimínanse triple e cuádruple,
por triplo / tripla e cuádruplo
/ cuádrupla.
Admítense formas duplas do tipo establecer
/ estabelecer e ouvir /
oír.
A letra <q> pasa a chamarse
“que” e os dígrafos <ch>,
<ll> e <qu>
pasa a ser “que hache”, “ele
duplo” ou “ele dobre” e
“que u”.
Terminan en –u os seguintes
substantivos: bacallau, pau;
chapeu, romeu, xubileu.
Terminan en -o: tribo e
ímpeto.
Acomódanse ao esquema irmán
(masculino) / irmá (feminino)
as seguintes palabras: afgán,
alazán, alemán,
barregán, bosquimán,
capitán, catalán,
ermitán, escribán,
gardián, musulmán,
rufián, sancristán,
sultán e truán.
Admítense as variantes locais –ao
/ -á e –án
/ -án nos xentilicios correspondentes
(burelao / burelá,
muradán / muradán...).
A terminación –án
/ -ana fica así reservada
para caracterizadores pexorativos (bocalán...).
O esquema –ón / -ona
fica reservado para formacións aumentativas
(homón, mullerona...)
e para deverbais pexorativos (abusón,
abusona...). Nos demais casos, -ón
/ -oa (anfitrión
/ anfitrioa, león
/ leoa...).
Limítase a acentuación de interrogativos
que introducen interrogativas indirectas a
aqueles casos en que é necesaria para
evitar anfiboloxías. P. ex., Dime
como o fixeches.
Fíxanse as seguintes aglutinacións:
acotío, amodo, apenas,
decontado, decotío,
deseguido, devagar, enseguida,
talvez.
Elimínanse as conxuncións entonces,
anque, nembargantes e sen
embargo.
O apóstrofo pode utilizarse para
respectar títulos de obras ou cabeceiras
de publicacións: Lino n’A
Nosa Terra.
Deglutínanse os numerais entre vinte
e trinta: vinte e un, vinte
e dous, vinte e dúas...
