O galego, sempre en conta

Carlos Manuel Callón
Presidente da Mesa pola Normalización Lingüística

O noso idioma non pasa polos seus mellores momentos. Cada vez é máis difícil viver o galego como língua espontánea e natural. Continua descendo o seu uso dunha xeración a outra e non se producen adiantos reais na sua introdución en ámbitos de prestíxio e poder: administración, xustiza, ensino, empresariado, etc. A agudización da diglosia e o narcotizador discurso de bilingüismo harmónico levaron a que as persoas e grupos máis preocupados polo galego tendésemos a reducir o noso traballo en favor da sua recuperación e extensión social. Canto pior sexa a situación, e sen termos unha táctica de resposta, máis aumenta o pesimismo. E a conclusión parece clara: a língua non se pode recuperar sen que se perciba unha demanda real e permanente de normalización.

Non podemos permitir que esta pasividade gañe a batalla e que se naturalice a subordinación do idioma. O galego debe regresar á primeira orde do debate público. Nesa liña de retomar a tensión normalizadora, diferentes organizacións imos comezar cunha campaña para a introdución do galego no sector bancário e de aforro. Escolleu-se este obxectivo tanto polo seu prestíxio e incidéncia social como por se tratar dun espazo case totalmente desgaleguizado.

Queremos que calquer cidadán ou cidadá da Galiza vexa garantido o seu elemental direito a receber información no idioma próprio do país. Que as comunicacións do banco nos cheguen en galego, que podamos contratar unha hipoteca no noso idioma, que o caixeiro tamén teña a opción da nosa língua, etc. Nen máis nen menos que o que unha madrileña pode facer en castelán ou un barcelonés en catalán.

Non hai nengun argumento sério para negar un direito tan básico, mais non o poderemos lograr se non nos implicarmos todas e todos, individualmente, en facer esa solicitude de uso do idioma diante do noso banco ou caixa. Nesas estamos.