CONSTITUCIÓN DA MESA POLA NORMALIZACIÓN

Antón Avilés de Taramancos

Xa non debia ser normal que nunha nación que escomenzou a andadura do seu idioma cun dos máis grandes monumentos literários da cultura universal como son as Cantigas ou a Crónica Troiana, unha língua na que a traveso dos tempos floreceran desde os poemas de Martin Códax á fonda poesia de Rosalia, de Manoel António, de Pimentel ou Cunqueiro, que puxeron a ardentia da sua palabra no mesmo cume dos mellores do mundo, xa non debía ser normal digo, que teñamos que andar agora a instituir Mesas a prol da normalización para que o povo que criou a língua teña que facer o esforzo de non deixala acabar por mor da desídia oficialista, do enfrentamento dunha capa social que perdeu as suas señas de referéncia, e da imposición secular dun idioma alleo que non só se impremeu nos papeis senón tamén nos cerebros vácuos dos nosos persoeiros que se volveron sempre en capataces afervoados dun poder que dislocou a nosa fonte natural de expresión e entendimento.

Un país ao que se lle poñen trabas políticas e burocráticas para que o seu idioma sexa o médio normal de comunicación en todos os seus estamentos e órganos de funcionamento, é un país que está a ser sobnormalizado, que está a sofrer un dos embates máis escuros en contra da sua persoalidade e do seu desenvolvemento, e que lle priva de alcanzar dediante do mundo o pleno florecemento do seu saber. Nunca seremos nós mesmos se nos temos de expresar nun língua emprestada. Nunca o verdadeiro fondo dos nosos pensamentos sairá á luz se o temos que facer por un intermediário. Estaríamos, pois, eivados socialmente diante das nacións do universo, se deixando perder un dos veículos de cultura que afortalou as bases da nosa civilización, nos acolleramos con indiferéncia e sen loita, a unha língua estranxeira, que por importante que sexa nos seus ámbitos, como o son todas as línguas, non transcrebe fidelmente esa nídia sensación de intimidade e de forza legal que nos da a língua própria.

Estamos hoxe aquí na seguridade e convencimento de que actuamos con lealdade ao noso povo e á nosa História. Ao noso povo tan agredido mentalmente que as máis das veces xa non se recoñece a sí mesmo.
O noso propósito non é de solicitar senón de esixir ás nosas autoridades de governo, que son parte deste povo ainda que non anden disfarzados, que o galego flua normalmente na Administración, no Ensino e nos Médios de Comunicación, sen interferéncias e sen menoscabo, pola própria valia e polo seu próprio dereito como médio de expresión irremprazábel.

A Administración está lonxe de asumir estes preceitos; no Ensino non se fixeron máis que encanos nunha vella roupaxe chea de máculas. E, aparte dos intentos que son de agradescer e mellorar na rádio e na televisión, no tocante á prensa escrita estamos a sofrer un retroceso que nos pon no túnel dos séculos escuros. Non hai prensa galega agás A Nosa Terra, e o seu comportamento é neste intre de provocación e de desafio, non só non publican en galego senón que as mesmas frases que alguén manifesta sobre calquer acontecemento relevante, son traducidas para abondar ainda máis na sua estratéxia de impor outro idioma ou de defenderse do noso, como se o verdugo protestara porque a vítima berra moito na hora da agonia. Non son válidos os pequenos retouzos folclóricos que poñen de vez en cando, cando lle sobra un recanto, despois de expoñer extensamente ao mellor duas páxinas sobre o cine húngaro ou das lacras que temos de enxofrar, é un dos enemigos máis constantes e feros da nosa cultura e da nosa identidade como povo, que é quen a sostén economicamente e que non se ve reflexado nela coa dignidade correspondente.

Ao constituir hoxe esta Mesa queremos deixar claro que non estamos en contra de nengunha língua no seu próprio ámbito, e que cantas máis se aprendan mellor para podernos comunicar coas diversas culturas do universo. Pero queremos facer constar que a nosa língua é a única que fai de nós un povo civilizado, e de que temos o dereito irrecusábel de que cubra todos os estamentos e órganos de expresión na nosa pátria. Que calquera outra fai de nós un povo colonizado que ten de recurrir a estraños códigos para dicir o que sente. Nós estamos na defensa do que é de natural de nós mesmos, e temos de continuar enaltecendo-a para que sigan aflorando as páxinas dese gran monumento literário que escomenzou hai oitocentos anos. Iso é o que ninguén vai a facer por nós.

RIVEIRA, 23-10-86