¡Mamá, un gallego!

Cando o meu amigo Euxenio me contou o que lle pasara había uns meses, a verdade é que me deu a risa. Entrou el nunha tenda de electrodomésticos das Travesas e estaba a falar cun dependente cando un neno que ía coa nai sinalouno co dedo e exclamou: "¡mira mamá, un gallego!"

Xa me tiña esquecido da anécdota, se non fose porque o outro día estaba eu coa miña filla no parque infantil da Miñoca e un neno de cinco anos, co que acababa de intercambiar algunhas palabras, me fitou dende o alto do tobogán. Cando me tivo ben observado preguntou: "oye, ¿tu eres gallego?", eu, algo sorprendido, resposteille: "eu si, e ti?", el, moi seguro de si e seguindo a miña mirada perplexa, foi remarcando: "pues yo soy español... español... de España, ¿sabes?".

A verdade é que isto me sobrepasa. Non o entendo. Sabía que en Vigo case ningún neno sabe enfiar tres palabras seguidas en galego, e os poucos que o fan son o resultado dunha vontade infatigábel das súas nais e pais, sabía que na maioría das escolas este idioma estúdase como unha lingua estranxeira máis pero cuns cantos graos de esixencia menos, sabía que a política lingüística deste país está dirixida a que o galego desapareza como lingua viva a medio prazo entre moita pompa, luces e cores para que non nos decatemos demasiado; sabía todo isto, pero o que nunca fun quen de imaxinar era que o sistema educativo chegase a acadar uns resultados tan brillantes en idades tan prematuras.

Ademais de non o falaren, non soamente se conseguiu que estes rapaces sintan o idioma propio da súa comunidade histórica como algo alleo, senón que, dando un salto de xigante, chegan a identificar ás persoas que o falan como elementos exóticos, foráneos, tan estranxeiros como un inglés ou un subsahariano.

Pregúntome se estes dous relatos son anecdóticos, puntuais, ou se realmente responden a un patrón que se repite. Poderíamos preguntarnos até que punto está estendido este modelo, onde se produce e a qué realidade responde. Cabería preguntarse tamén se isto é aceitábel, correcto, ou se hai que corrixilo e como. Ou quizais non deberíamos preguntarnos tantas cousas, porque na realidade, dun xeito ou doutro, todos sabemos as respostas, e tampouco é que nos interesen demasiado, ¿ou si nos interesan? ¿A vostede interésanlle?

Xoán Comesaña Pedreira - Vigo