PERGUNTA DO DEPUTADO DON FRANCISCO RODRÍGUEZ SÁNCHEZ, DO GRUPO PARLAMENTAR MIXTO, SOBRE POR QUE NO CANAL INTERNACIONAL 24 HORAS DE TVE, CONCRETIZADAMENTE NO MAPA DO TEMPO, NON SE USAN AS ÚNICAS FORMAS OFICIAIS E LEGAIS, A CORUÑA E OURENSE, PARA REFERIR-SE A ESTAS CAPITAIS GALEGAS E ÁS SUAS PROVINCIAS.

(Número de expediente 182/000613)

A señora PRESIDENTA: Pergunta número 3, que formula o deputado don Francisco Rodríguez Sánchez. O señor deputado ten a palabra.

O señor RODRÍGUEZ SÁNCHEZ: En 1983, o Parlamento da Galiza aprobou unha lei de normalización lingüística que no seu artigo 10 deixou claro que os nomes dos concellos de Galiza terian como única forma oficial a galega. Isto foi posíbel porque todos os grupos parlamentares, todos, sen excepción, consideraron que os nomes dos municípios estiveron submetidos durante séculos a deformación, burla e sen sentido, através de actos de forza que o vencedor impón ao vencido ou, se vostés quixeren, máis claramente, o colonizador ao colonizado. Somente asi se pode producir unha situación tan esperpéntica con nomes de municípios como Puenteareas, que mestura a metade en galego e a metade en español, cando o orixinário é Ponteareas, ou Sanjenjo, que non ten nengun equivalente en español. Sanjenjo non existe en español e foi a tradución burda e brutal de Sanxenxo, que é en todo caso San Ginés en español, ou Niño d’Aguia, un topónimo dun monte de Vigo, traducido nada menos que como Niño de la Guía pensando que o galego é un dialecto do español e que se fixo por proximidade, cando na tradución seria en todo o caso Nido del Águila —que xa está ben!—, ou cando se traduz o termo Viveiro por Vivero, pero non se fai o mesmo con Ortigueira e é Ortiguera, e asi sucesivamente. Un princípio fundamental desta lexislación foi a coeréncia, o ataque e a deformación, a burla agresiva, os actos despóticos e, portanto, todo o mundo se puxo de acordo en que a única forma de normalidade era a orixinária. Esta formulación levou a que en 1984 a Xunta decretase que os nomes oficiais das capitais eran A Coruña e Ourense e, con moi bon critério, este Congreso dos Deputados en 1998 aprobou unha lei para restituir os nomes das capitais das suas províncias que, en concordáncia —di a própria lei—, pasarán a ser A Coruña e Ourense. Esta situación está-se a consolidar en todos os meios de comunicación, nas empresas enerxéticas, de telefonia, informáticas e comerciais , porque é prescritiva, non deixa lugar a dúbidas, obriga a todas as actuacións e actividades que teñan unha finalidade legal e desde a legalidade; portanto, en primeiro lugar ao Governo, á Administración pública e a todas as empresas del dependentes. Por iso facemos a seguinte pergunta: Por que no Canal Internacional, concretizadamente no mapa do tempo, non se usan as únicas formas oficiais e legais, A Coruña e Ourense, para se referiren a estas capitais galegas e ás suas províncias?

A señora PRESIDENTA: Ten a palabra o señor Director Xeral.

O señor DIRECTOR XERAL DO ENTE PÚBLICO RTVE (Sánchez Domínguez): Non creo que faga falta aclarar-lle, señor deputado, por se da sua intervención pudese caber algunha dúbida, que eu non teño absolutamente nada a ver coas orixes de todo o que enumerou vosté, se son vencedores ou vencidos ou se eu prefiro colonizador ou colonizado. Eu non teño nada a ver con iso, nen cos vencedores nen cos vencidos.

Referindo-me en concreto á sua pergunta, direi-lle que a fixación da toponímia oficial das comunidades autónomas con língua própria, cooficial coa do Estado, corresponde a cada unha das comunidades e rexe no seu próprio ámbito. As Cortes Españolas, como ben subliñou e sabe-o mellor ca min, señoria, aprobaron como denominación oficial, con carácter xeral para toda España, as de Lleida, Girona, A Coruña, Ourense e Illes Balears, que se fan obrigatórias, portanto, no uso dos documentos oficiais en toda España. Fóra do ámbito dos documentos oficiais que acabo de expor-lle e da fixación da toponímia no seu próprio ámbito, quen escrebe en castelán pode utilizar con toda a liberdade a denominación castelá dun topónimo ou da sua instituizón ou departamento correspondente.

A señora PRESIDENTA: O señor Rodríguez Sánchez ten a palabra.

O señor RODRÍGUEZ SÁNCHEZ: Señor Director Xeral, acaba de responder escapando pola tanxente. Estamos a falar da legalidade constitucional dun Estado de direito e as denominacións das cidades ou das províncias somente é unha a efeitos oficiais e legais, somente unha, non é unha cuestión de usar o galego ou o español. Oralmente un indivíduo en privado ou nas suas situacións particulares pode falar como queira e dicé-lo como queira. Se vostés quixeren chamar La Coroña, chamen-na, fagan-no en inglés, no que quixeren, mais no que di respeito ás actuacións da denominación oficial non hai máis que unha: A Coruña e Ourense. Isto obriga a todas as instituizóns, a todos os organismos públicos, a todas as empresas públicas e, por certo, a empresas privadas como Telecinco e outras que empregan esas formulacións nos mapas do tempo. É suspeito que precisamente un organismo público como Televisión Española sexa o que viola a legalidade, legalidade sentenciada polo Tribunal Superior de Xustiza da Galiza, polo Tribunal Supremo e polo Tribunal Constitucional. (Rumores.) Estamos nun Estado de direito ou nun Estado selvaxe donde cada un se pode permitir o luxo de facer o que queira? Non estamos a falar de línguas, señor director xeral; estamos a falar de denominacións oficiais das cidades. E non creo que a nengun español en actuacións oficiais e legais se lle vaia cair o dente por dicer A Coruña ou Ourense, e menos por escrebé-lo nun mapa do tempo. Estamos a falar de legalidade, non de diversidade lingüística. (Un señor deputado: ¡Non te enfades!)

O señor DIRECTOR XERAL DO ENTE PÚBLICO RTVE (Sánchez Domínguez): Efectivamente, señor deputado, de legalidade falaba eu, da lexislación vigorante. Eu non o inventei; está aí. Ainda hai máis. A raiz da sua pergunta, a Dirección Xeral de Radiotelevisión Española elevou unha consulta á Real Academia de la Lengua (O señor Rodríguez Sánchez: Que non é o Congreso dos Deputados.), e a Real Academia de la Lengua respondeu o seguinte: "Por respeito ás diversas línguas de España, alguns meios de comunicación españois adoitan utilizar actualmente a versión catalá, galega ou basca destes nomes, mais —subliño— trata-se dunha opción libre". Aqui fechan-se as aspas. Quero recordar ao señor deputado que a multidifusión das noticias e rótulos nos nosos canais internacionais tamén aconsellan, para evitar confusión, o uso dos nomes en español, que é a denominación máis estendida e entendida por emigrantes e estranxeiros.

(Tradución do debate producido na Comisión de Control Parlamentario de RTVE celebrada o mércores 26 de marzo de 2003)