 Resposta
ao deputado D. Francisco Rodríguez, sobre
o respeito pola legalidade vixente nos Rexistos
da Propriedade de Galiza.
MINISTÉRIO DA
PRESIDÉNCIA
Aos efeitos do art. 190 do Regulamento do Congreso
dos Deputados, traslada-se resposta do Governo
a respeito do asunto de referéncia.
(184) PERGUNTA ESCRITA CONGRESO
AUTOR: Rodríguez Sánchez, Francisco
(GMX)
ASUNTO: Respeito pola legalidade lingüística
vixente nos Rexistos da Propriedade da Galiza.
RESPOSTA:
O marco constitucional sobre o uso e cooficialidade
das línguas nas Comunidades Autónomas
con língua própria, ademais do
castelán, foi delimitado e interpretado
pola xurisprudéncia do Tribunal Constitucional,
e condensa-se nos seguintes termos:
- A doutrina sentada polo Tribunal Constitucional
en relación co Rexisto Civil pode ser
sintetizada do modo seguinte: Non é inconstitucional
que os asentos se pratiquen unicamente en língua
castelá, ainda que os interesados teñen
direito a solicitar, nas respectivas Comunidades
Autónomas, que a publicidade formal,
isto é, certificacións e notas
simples informativas, lles sexa emitida en caisquer
das línguas oficiais da Comunidade respectiva.
A aplicabilidade dos critérios resultantes
de tal doutrina ao ámbito próprio
dos Rexistos Mercantis, e por extensión
aos de Propriedade, foi confirmada pola Sentenza
do Tribunal Constitucional 87/97, de 24 de Abril
de 1997, ao resolver o conflito positivo de
competéncias promovido polo Consello
Executivo da Generalitat de Catalunya a respeito
do art. 36 nš 1 do Regulamento do Rexisto Mercantil.
Esta sentenza desestimou o citado conflito
positivo de competéncias afirmando que
o inciso “en língua castelá”
contido no artigo 36 nš 1 do Regulamento do
Rexisto Mercantil, non é contrário
á orde constitucional e estaturária
de distribuizón de competéncias.
Asi, a Sentenza afirma que o ente titular dunha
competéncia posue tamén a titularidade
para regular o uso da língua nese ámbito
material, e iso non só nos aspeitos organizativos
e de funcionamento interno, senón tamén
nas relacións da Administración
correspondente cos cidadáns, o que xustificaria
que a regulación do emprego da língua
no ámbito dos Rexistos Públicos
dependentes do Estado corresponda en exclusiva
a este último, afirma, porén,
o próprio Tribunal Constitucional que
o anterior non ha de determinar que as Comunidades
Autónomas con língua oficial própria
diferente do castelán fiquen totalmente
á marxe desta regulación, pois
a elas corresponde fixar o rexime de cooficialidade
das línguas mediante o estabelecimento
do denominado “conteúdo inerente
ao conceito de cooficialidade”, e, portanto,
as consecuéncias que deriven do carácter
oficial dunha língua deben ser respeitadas
como un “prius” polos entes competentes
ao precisar nos seus respectivos ámbitos
materiais o emprego das línguas.
- Agora ben, que se entende polo conteúdo
inerente á cooficialidade? O Tribunal
Constitucional sempre considerou como tal, entre
outras cuestións, o estabelecimento dos
direitos e deberes lingüísticos
dos cidadáns frente a todas as Administracións
Públicas –por exemplo, o direito
a se poder dirixir a elas en calquer das línguas
oficiais na Comunidade- e a proclamación
da plenitude e igualdade de efeitos xurídicos
dos documentos redixidos en calquer desas línguas
(Sentenzas do Tribunal Constitucional 123/1988
e 56/1990).
Concretizando máis o conceito en relación
coa Comunidade Autónoma de Cataluña,
o Tribunal Constitucional declara que os requisitos
xerais relativos á cooficialidade e normalización
das línguas, que ha de respeitar o Estado
ao regular os usos lingüísticos
nos Rexistos Mercantis territoriais radicados
en tal Comunidade Autónoma, derivan-se
do texto da própria Lei do Parlamento
de Cataluña 7/1983 (imediatamente anterior
á vigorante 1/1998, de 7 de Xaneiro),
ao estabelecer no seu artigo 2.2 que “As
manifestacións de pensamento ou vontade
e os actos orais ou escritos, públicos
ou privados, non poden dar lugar en Cataluña
a nengun tipo de discriminación se se
expresaren total ou parcialmente en língua
catalá e producen todos os efeitos xurídicos
igual que se se expresarán en língua
castelá e, por conseguinte, non poden
ser obxecto de nengun tipo de dificuldade, retraso,
requerimento de tradución nen de nengunha
outra exixéncia”, e no artigo 8.2
e 3, referido en xeral á Administración
Xeral do Estado, ao prever que “debe expedir
os documentos ou testemuños contidos
nos expedientes por ela tramitados no idioma
oficial requerido polos cidadáns que
o soliciten.”
De tal regulación deduce o Tribunal
Constitucional os seguintes requisitos derivados
da cooficialidade da respectiva língua
autonómica que han de ser respeitados
polo Estado na sua regulación dos Rexistos
Públicos:
a) que os documentos redixidos en dita língua
deben ter, a efeitos rexistrais mercantis, a
mesma eficácia e validez que os redixidos
en castelán;
b) que os documentos expresos en língua
autonómica própria non se poden
ver submetidos a nengun tipo de dificuldade
ou retraso, e
c) que as certificacións e demais comunicacións
relativas aos asentos se deben estender na língua
oficial do solicitante.
Parece evidente que na situación normativa
actual non existe nengun impedimento para dar
cumprida satisfacción aos tres requisitos
examinados, prática rexistral actual,
polo que -Sen prexuízo do anterior, e
salvando a constitucionalidade do réxime
legal vixente, como ficou acreditado, iso non
impede unha regulación que recolla de
maneira máis ampla as línguas
cooficiais, como fixo a Proposición de
Lei do Parlamento de Cataluña, de reforma
da Lei do Rexisto Civil, que foi tomada en consideración
polo Congreso dos Deputados o dia 1 de Abril
de 2003, e que actualmente se encontra en fase
de emendas.
Madrid, 14 de Xullo de 2003.
O Secretário de Estado de Relacións
coas Cortes
*Tradución feita pola
Mesa pola Normalización Lingüística.
|
